Diefstal 101

Verdomp, verduiwels, verdeksels! Was die geliefkoosde sêding van my standerd drie onderwyser baie jare gelede wanneer die kinders hom tot raserny gedryf het. Dit  verwoord my frustrasie van die laaste paar weke hier in Ghana baie goed. Vir die laaste vier jaar vertel ons vir almal wat wil luister dat ons so veilig hier is.

“Was dit nie vir muskiete en sinnelose motorbestuurders nie, kon ‘n mens saans straat-af stap om te gaan roomys eet’” het ons vir baie mense gesê.

 “Ek loop gereeld om groente te gaan koop, geen probleem nie.”

“Nee wat, dis nie nodig om ‘n alarm in die huis te hê nie, dis baie veilig.”

Wel, so vang slim toe nou sy baas. ‘n Maand gelede stap ek soos gebruiklik om te gaan groente koop. Baie paraat voordat ek die huis verlaat, besluit ek om nie ‘n groot handsak te neem nie en ook nie ‘n beursie nie – net geld en die selfoon in ‘n klein skouersakkie. Die selfoon sodat ek my man kan bel  ingeval ek dalk die sypaadjie mistrap en êrens in ‘n oop dreineringsloot bly lê. Twintig minute later is ek met twee halwe plastieksakke groente op pad terug toe ‘n opportunistiese motorfietsryer my handsak van agter van my skouer af gryp en rustig wegry. My hulpkrete beweeg die voetganger wat by die kruising gedwee wag dat die dief by hom verbyry nie tot enige aksie nie. Die blingplakkies aan my voete is baie hinderlik toe een-en-vyftigjarige ek die misdadiger probeer inhardloop. Vyf minute later huil ek in man se arms en probeer hy my oortuig dat my welstand baie belangriker as die verlore selfoon is. By die plaaslike polisiestasie lê ons verklarings by twee verskillende geregsdienaars af. Die laaste klim saam met ons in die motor om te kom kyk waar die insident plaasgevind het. Polisiemotors is nie ‘n vanselfsprekendheid nie.

Die volgende oggend vyfuur bel my pa ons wakker en gee ‘n Ghana nommer wat ons moet skakel. Die man het glo my foon. Die vorige aand het hy deur my kontakte geblaai en die enigste Afrikaans wat vir die Ghanees sin gemaak het, was Mamma. Hy skakel toe vir Mamma en weet te vertel dat hy nie geweet het hy koop ‘n gesteelde foon nie. Gmf! Ons kan hom kontak om my slimfoon met die groen oortreksel terug te koop! Ek is gek oor my foon – dit was ‘n Kersgeskenk van my man drie jaar gelede en dis dié manier van kontak met my liefste mense in Suid-Afrika. Ons onderhandel toe so ‘n keer of wat, maar die dief se realistiese vrees dat ons hom in die proses vir die polisie gaan voer, kry die oorhand. ‘n Paar dae later seën my man my met ‘n nuwe foon en my ekwilibrium is herstel.

Tot twee weke gelede. Saterdagoggend staan ons vroeg op om vyfuur lughawe toe te vertrek vir ‘n wegbreeknaweek aan die Weskus. Met my vinnige drafstap teen die trap af vir vroeë koffie, sien ek ‘n oop venster. Ek onderdruk die onrus wat dadelik probeer nesskop en skuif die venster op knip. Met die wegdraai, sien ek nóg ‘n oop venster en wéét dat hier moeilikheid is. Die agterdeur staan wawyd oop. Die diewe is by die balkon op, deur die vensters sonder diefwering en by die agterdeur uit met die televisie en my man se rekenaarsak. Die rekenaarsak is natuurlik ‘n fonds op sy eie met rekenaar, tablet, iPod, beursie en paspoort.

Die geoefende,  selfversekerde diewe het die nodige drade netjies uitgeprop – nie geknip soos tevore met ons in Suid-Arfika gebeur het nie én hulle het onthou om die regter afstandbeheer saam te neem! ‘n Uur later, terwyl ons wag vir vervoer na die polisiestasie toe, stap my man ‘n draai buite en kry ‘n swart inkopiesak onder die Bougainvilla met die inhoud van sy beursie, sonder die kontant natuurlik, paspoort en besigheidskaartjies. Vriendelike Ghanese diewe nê?

Ja, nou voel die huis Suid-Afrikaans bekend, diefwering, alarm met reaksie-eenheid…verdomp, verduiwels, verdeksels!